தொட்டிலில் இட்டு உயிரை கிள்ளிய உனக்கு...

காதலுக்கு

அர்த்தம் கேட்டார்

கடவுள்.

என்னை காட்டினேன்.

காரணம் கேட்டார்

உன்னை காட்டினேன்.

நீ அழகாய்

இருக்கிற ரகசியம்

கண்கள்ள்ள்ள்ள்...

சம்பந்தபட்டதன்று

வெறும்

கண்கள்

சம்பந்தப்பட்டது.

ஆழ்ந்து சுவாசி

உணர முடியும்

முற்பிறவியில்

நீ வாழை மரம்.

நான் பக்ககன்று.

நீ விரும்பி

விளையாடும் பொம்மை

என்பதால்

பத்திரமாய் வைத்திருக்கிறேன்

என்னை.

மனைவி குழந்தைகள்

தூங்கிய பின்பு

விழித்து கொள்வேன்.

கணவன் குழந்தைகள்

தூங்கிய பின்பு

விழித்து கொள்வாய்

சொல்...

பாவமில்லையா

இது மட்டும்?...

நீ நடந்த

தடங்களின்

அடியில்தான்

கிடக்கிறது

நம் மணல்.

மணல் என்றால் மணல்.

மனசென்றால் மனசு.

என் தூக்கத்தை

திறக்கும் சாவியும்

திறக்காத சாமர்த்தியமும்

உன்னிடமிருந்தது.

காலாகாலத்திற்கும்

சொல்லி சிரிக்கும்தானே

ஆமையின் தூக்கமின்மையை

முயல்கள்.

கும்மிருட்டின் மின்மினி

ஓவியம் நீ.

தூக்கணாங்கூட்டின்

குஞ்சு பறவை நான்.

இணைக்காது போனதேடி

இயற்கை.

உன்னை தேடி அடைய

எனக்கு பிடிக்கிறது.

என்னை தொலைத்து விளையாட

உனக்கு பிடிக்கிறது.

ஆட்களற்ற திருவிழாவில்

தொலைத்தாய் என்னை

அழுது புலம்புவது

தொலைந்தற்க்கன்று

நீ தேட மறந்தது கண்டு.

உனை போன்றே

செய் நேர்த்தியாக

இருந்தது.

என் நெஞ்சு குழியில்

நீ பாய்ச்சிய

நெளி கத்தியின்

கூர்மை.

உன் பிரசவ

வேதனை

எனக்கு என்

கவிதைகள்.

உன் மகனுக்காக

வேண்டுகிறேன்

அவனாவது

கவிதை

கிறுக்காதிருக்கட்டும்.

கடைசியின்

முதல் புள்ளியை

தயவுகூர்ந்து

கடைசியாக வை.

காத்திருப்பு

மின் கம்பியியில் இருந்துகொண்டிருக்கிறது

இருக்க மரம் இருந்தும்

உச்சிபொழுதில் ஒரு காகம்.

புழுதியை எற்றி விளையாடியபடி

அப்பளப்பூ வாங்கி போய் கொண்டிருக்கிறாள்

செம்பரட்டை சிறுமி ஒருத்தி.

பூவரச மரத்தடியிலமர்ந்தபடி

புடைத்தோ சலித்தோ பொழுதடைத்துகொண்டிருக்கிறாள்

ராக்காயி அப்பத்தாவை

போன்றொரு அப்பத்தா.

சிவனே என்று நின்று கொண்டிருந்த

கோயில் காளையொன்றை

சிறுநீர் விட்டழைத்து

கொண்டு போய் கொண்டிருக்கிறது

செவலை பசு.

இருக்கசொல்லி போனவருக்காக

இருந்துகொண்டிருக்கிறேன்...

முதலில் சில்லென்று இருந்த

திண்ணை ஒன்றில்!