ஜன்னல் வைத்த வீடு

(கணையாழியில் வெளியான எனது கவிதை)

அங்கே இங்கே கடன் வாங்கி

அப்பா கட்டினார் வீடொன்று.

செங்கல் சாந்து கடனோடு

வளர்ந்து நின்ற பூதமது.

அண்ணா இட்ட கட்டளைக்கு

சுளித்து சிரித்தது மாடியறை.

"அவனுக்கு மட்டும் ஆசை இருக்காதா?"

தவழ தொடங்கிய தம்பிக்காக

அம்மா வந்தாள் அப்பாவிடம்.

"அடுத்தாத்துக்கு போறவளுக்கு

என்ன இருக்கு நம் வீட்டில்"

அப்பா அம்மா முதற்கொண்டு

அண்ணா வரையில் சொன்னாலும்...

அப்பா கட்டிய பூதத்தில்

அழகே அழகு ஒன்றுதான்...

அக்ரகாரம் முழுக்க தெரியும்

தெருவை பார்த்த ஜன்னல் அது!

பிராய்லர் இல்லம்

கேள்விகளற்று

ஒருவர் மேல் ஒருவராககூட

நெருக்கியடித்து

அமர்ந்து கொள்கிறோம்.

கம்பி வலையிடை விரைகிற

உலகம் பார்த்து

வியந்து கொள்கிறோம்.

இன்னதென்று

அறுதியிட இயலாத

பதட்டம் இழையோடியபடி

அறிந்தவர், அறியாதவர்

எல்லோருடனும்

பேச்சிறைத்து கொள்கிறோம்.

கதவு திறந்து

கை

உள்நீண்டு

வரும்போதெல்லாம்

கை

இரைக்கானது

என்றெண்ணி

அடித்து, புரண்டு

விழுந்து கொள்கிறோம்.

நின்று, நிதானித்து

தேடுகையில்

யாரோ

குறைந்ததுபோல்

இருக்கும்.

யாரை

எங்கென்று

எப்படி

தேட?...

மறக்க

புதிதொன்று

பேச கிடைக்கும்.

மென் சிறகுரசும்

கதகதப்பு

கூடலுடன்.

செத்த நேரத்திற்கு.